sa tuwing dumadaan ang fx sa "k" area ng cubao... napapalingon ako sa mga shanties... sa grupo ng mga taong nakatira dun... may aleng naliligo... tatay na nakikipag-usap sa kapitbahay... mga batang naghahabulan... napaisip ako... magkakatulad lang tayong lahat... nakikipag-usap... nakikisalimuha... may kanya-kanyang buhay... ang pagkakaiba sa lahat... mas pinalad ako kesa sa kanila... may mga magulang nagpa-aral sa akin para lang maging maayos ang buhay ko... may mga magulang na walang ibang hinangad ngunit kabutihan namin magkakapatid...
masswerte pa rin ako...
madami man akong iniisip (at karaniwan ng mga ito ay mga takot sa magiging kinabukasan ko), napapabugtong-hininga na lang ako... dahil kahit papaano... blessed ako... sila nga nakakangiti pa kahit isang kahig isang tuka... ako pa kaya?
masswerte pa rin ako...
madami man akong iniisip (at karaniwan ng mga ito ay mga takot sa magiging kinabukasan ko), napapabugtong-hininga na lang ako... dahil kahit papaano... blessed ako... sila nga nakakangiti pa kahit isang kahig isang tuka... ako pa kaya?
i know this place. or at least somewhere like this.
ReplyDeletethere was a time na everyday kong dinadaanan sa jeep.
tapos kahit na sabay higpit ng hawak ko sa bag,
nakaka-guilty nga sila. lalo na yung mga bata.
tapos i start to think, will they ever get out of there?
or will they even want to?
para bang, your world can be as big or as small as you need it to be
for as long as you can still smile.
minsan nga talaga, less is more. and more is not always better.
HUGS,
triplet
tru trip... minsan nga... la lang! 2 days na ako napapadaan jan! hayy! thanks gyud!
ReplyDeletehugs,
trip