weekend na!

ilang oras na lang at weekend na... long weekend pa! :)

anyways, kaaliw lang, kse kagabi nagkita kme ni abietot at pinilit ko siyang ilibre niya ako... so ang lolo nanlibre naman, pero, may kapalit un... hehehe! ang kapalit ay, sasamahan ko siya sa pagbabantay ng bandang inorganize ng kanilang production.
kaaliw naman, kse first time kong mawitness un. saka naaliw ako on the way business is done. :) hehehe! so eto ang mga naobserbahan ko:

• tinext ni abie ang mga contacts sa banda
• tinanong ang production manager kung ilan ang mga taong iniexpect from each band
• pumunta kme sa Calle Brown (Atchie)
• kinausap ang manager sa bar at inilista ang number of bands (and people expected from each band)
• hinintay dumating ang mga tao sa bawat banda
• at ipinamigay ang bilang ng beer na naka-allot sa kanila

so habang nakainom na ang iba at naghahanda na para sa "gig" itself, tinanong ko si abietot paanu ang kalakaran... paano sila kikita, ano ung "rewards" in return... dahil si abietot ay isang musician, sabi niya it's not the kita that matters, but the fact that people who love music gets to express themselves... saka ung mga guests (friends whom they invited) nakakadagdag sa "kita" pero really kita does not matter at all. pero generally, parang dapat may tig-i-isang beer lang bawat band member (minimal reward na un), oks na sulit na tumugtog... :) sa mga baguhang banda naman, the very fact that they were invited in some popular place to play, in a way, namamarket na sila. :)

so un ang experience ko kagabi... :)

kanina naman ay pumunta kme to do field work for the microentrepreneur of the year nominations... so nasa urban poor of caloocan kme...

kaaliw lang, kse entrepreneurial poor si mother and that tulad ng naka-ahon sa hirap na kwento, ang sagot sa kahirapan ay sipag at tiyaga... madami akong gustong ikwento about my very 1st MOTY field work experience, kaso mejo inaantok ako... eto lang ilan sa mga reflections ko:

•  unang-una ung mga minatamis na ginagawa ni nanay salve ay kaya nating gawin, pero since tayo ay masyadong complacent with the fact that we are earning (or depending on someone for pera and all).
• hindi natin naiisip ung naiisip niya, oh well, dahil hindi natin nakikita ang need to do it diba...hindi karamihan sa atin gipit, kaya wala tayong need to do it...
• mahalaga ang mag save (biruin mo, may savings siya of 31K... ako, wala pa akong ganung kalaking savings, pero I am saving now... sabi nga nila dapat atleast 30% of your sweldo nase-save mo!)
  
• and for us to be the bosses that we wish to be, being entrepreneurial is the answer (have a consultancy firm, kutkut business, and other monkey businesses )... entreprenuerial in a way that we get to use the skills that we have...

anyways, oo nga, being entrepreneurial is the answer... naisip ko kse that if merely rely on our sweldos, or on our pensions (para sa senior citizens), masyadong fixed eto... kumbaga, ang business flexible and vulnerable to economic opportunities and distortions... siyempre may mga risks, pero atleast sumasabay ang business profit with the economic status of the country...

halaa... mahal ko na nga talaga work ko... i mean, kse ngayon, kapag gabi kasama siya sa aking pagmumuni muni... i mean, i can integrate my everyday experience with my work... and yes, eto ata ung hinahanap ko... matagal na... pero ang gusto ko maging mas effective development worker... and ofcourse better individual... :)